Miałam ostatnio przyjemność rozmawiać z prowadzącym fanpage „ Wiatr w szprychach ” i na pytanie: „dlaczego wolę wyprawy po Francji od Polski” odpowiedziałam bez namysłu „bo nie lubię spać po rowach”. Podczas autoryzacji fragment o spaniu w rowie się nie zachował, ponieważ uznałam że takie porównanie zasługuje na coś więcej niż tylko taki skrót myślowy. Przydałaby się analiza udogodnień dla rowerzystów, które powstały lub raczej nie powstały od czasu wybudowania w Polsce długodystansowych tras. Nie wiem czy w Polsce takie analizy ktoś tworzy? W Polsce nadal rowerzyści przez lokalnych mieszkańców czy lokalne gminy często traktowani są jak fanaberia miastowych, a trasy rowerowe postrzegane są nierzadko jako wyasfaltowane dojazdy do pól. Na VeloDunajec można spotkać tablice informujące rowerzystów, że to są także drogi dla rolników i apelujące do nich by zachowywali się grzecznie. Rowerzyści oczywiście. Restauracji, miejskich campingów, miejsc przyjaznych rowerzystom, hotelików...
czyli rowerowa wielka włóczęga po Francji