MojeVelo blog

Zawsze marzyło nam się rozpoczęcie wyprawy za progiem domu. Bo jednak przejazd z rowerami do trasy położonej we Francji i powrót zajmowały nam co roku 3-4 dni. Zmarnowanych dni, wyciętych z niedługiego w końcu urlopu, które mijały na wielogodzinnym połykaniu kolejnych kilometrów autostrad. Tym razem trochę Covid, a trochę zimna i wietrzna pogoda zapowiadana na lato 2021 dla północnej Francji zmusiły nas do realizacji tego marzenia. Ogromnie żal nam było francuskich smaczków, krajobrazów, restauracyjek i pogawędek z lokalsami, ale możliwość naciśnięcia na pedały jeszcze tego samego dnia kiedy zakończyliśmy pracę, wynagrodziła nam ten żal wielokrotnie.  Wiślana Trasa Rowerowa, na którą się zdecydowaliśmy, jednocześnie pociągała i odpychała nas już od dłuższego czasu. Odpychała głównie z tego powodu, iż trasa ta nie jest w całości zrealizowana i nie wiadomo było czego się po drodze będzie można spodziewać.  Zaplanowanie 950 kilometrowej trasy po WTR od Krakowa, gdzie mieszkamy, d...

  Miałam ostatnio przyjemność rozmawiać z prowadzącym fanpage „ Wiatr w szprychach ” i na pytanie: „dlaczego wolę wyprawy po Francji od Polski” odpowiedziałam bez namysłu „bo nie lubię spać po rowach”. Podczas autoryzacji fragment o spaniu w rowie się nie zachował, ponieważ uznałam że takie porównanie zasługuje na coś więcej niż tylko taki skrót myślowy. Przydałaby się analiza udogodnień dla rowerzystów, które powstały lub raczej nie powstały od czasu wybudowania w Polsce długodystansowych tras. Nie wiem czy w Polsce takie analizy ktoś tworzy? W Polsce nadal rowerzyści przez lokalnych mieszkańców czy lokalne gminy często traktowani są jak fanaberia miastowych, a trasy rowerowe postrzegane są nierzadko jako wyasfaltowane dojazdy do pól. Na VeloDunajec można spotkać tablice informujące rowerzystów, że to są także drogi dla rolników i apelujące do nich by zachowywali się grzecznie. Rowerzyści oczywiście.  Restauracji, miejskich campingów, miejsc przyjaznych rowerzystom, hotelików...

To miała być wielka wyprawa. Planowana od miesięcy, wyczekana, wyrysowana na mapach, całorodzinna, wspólna. Setki kilometrów na francuskiej ziemi, cudowne pejzaże Normandii, rowerowy wiatr we włosach, sery, wino. Zarezerwowane noclegi i parking na samochód w Paryżu, zakupione bagażniki samochodowe, tak by zmieściło się aż pięć rowerów. Sakwy, namioty i cały sprzęt przeglądnięte i gotowe. Ale plany popsuł nam mały pajęczak. Właściwie jeszcze dziecko - nimfa kleszcza wielkości ziarenka maku, która po kryjomu i niezauważalnie wczepiła się w skórę Filara Naszej Rodziny, sprzedając mu bakterię borrelia burgdorferi wraz z kompletem innych odkleszczowych niechcianych gości. Nawet dokładnie nie wiemy, gdzie to się stało? Może podczas któregoś z naszych rowerowych wypadów? Kleszcze polują na swoje ofiary w trawach i z łatwością można je złapać jeżdżąc po lasach, siadając na trawie czy wchodząc w zarośla za potrzebą.     Początkowo wydawało się, że zarażenie naszego Filara nie wpły...